Aller au contenuDiego voelde hoe alle blikken zich op hem richtten. Hij keek van zijn moeder naar Clara en vervolgens naar de buren die zwijgend in de hal stonden. Niemand zei iets. De stilte woog zwaarder dan welk verwijt ook.
« Is dat waar, mam? » vroeg hij met een zachte stem.
Pilar probeerde nog te lachen. « Ze overdrijven. Het was maar een misverstand. »
Maar Tomasa schudde haar hoofd. « Een misverstand is vergeten dat iemand nog moet eten. Een halve kip verstoppen terwijl een jonge moeder borstvoeding geeft, is een bewuste keuze. »
Een van de buurmannen knikte instemmend. « Iedereen in dit dorp weet hoe belangrijk het is dat een moeder goed eet. Zo behandelen wij geen gasten, laat staan familie. »
Clara zei nog steeds niets. Ze hield Abril rustig tegen haar schouder terwijl een buurvrouw haar een glas water gaf. Dat eenvoudige gebaar voelde warmer dan alles wat ze de afgelopen dagen in het huis had ervaren.
Pilar liep haastig naar de keuken.
« Jullie bemoeien je met zaken die jullie niets aangaan. »
Tomasa antwoordde kalm: « Op het moment dat iemand met een baby hongerig op straat hulp moet vragen, gaat het ons allemaal aan. »
Diego liep langzaam naar de voorraadkast. Toen hij de deur opendeed, zag hij inderdaad een schaal met stukken kip, zorgvuldig afgedekt met aluminiumfolie.
Zijn schouders zakten naar beneden.
Hij wist dat hij niets meer kon ontkennen.
Hij draaide zich om naar Clara.
« Het spijt me. »
Voor het eerst keek Clara hem recht aan.
« Waarvoor precies? Dat ik geen eten kreeg? Of dat jij niets hebt gezegd toen je wist wat er gebeurde? »
Die vraag bleef in de kamer hangen.
Diego vond geen antwoord.
Een oudere buurvrouw zette de meegebrachte tortilla op tafel.
« Laat Clara eerst eten. »
Niemand protesteerde.
Clara ging rustig zitten. Ze at langzaam, zonder haast. Niet uit wraak, maar omdat haar lichaam eindelijk kreeg wat het nodig had. Terwijl Abril tevreden in haar armen sliep, voelde ze haar kracht beetje bij beetje terugkomen…………….