Ik glimlachte naar Caroline alsof haar woorden me helemaal niet hadden geraakt.

“Je hebt gelijk,” zei ik rustig.

Ryan keek verbaasd van mij naar zijn moeder. Hij leek niet goed te begrijpen wat er gebeurde, maar ik wist dat dit niet het juiste moment was om een scène te maken. Onze gasten waren gekomen om een huwelijk te vieren, niet om getuige te zijn van een familieruzie.

Daarom liep ik kalm naar een medewerker van de feestzaal.

Ik fluisterde een paar woorden in zijn oor.

Hij keek me eerst verrast aan, maar daarna verscheen er een glimlach op zijn gezicht.

“Dat kunnen we regelen,” zei hij.

Ik keerde terug naar de tafel alsof er niets was gebeurd.

Caroline zat ondertussen trots tussen Ryan en mij in. Ze praatte luid met de gasten en deed alsof zij de gastvrouw van het feest was.

“Ryan hield als kind altijd van aardbeientaart,” vertelde ze aan een groep familieleden.

“Ryan droeg vroeger alleen blauwe truien.”

“Ryan kan niet slapen zonder een extra kussen.”

Elke zin begon met Ryan.

Het leek alsof ze vergeten was dat haar zoon zojuist getrouwd was.

Ik zag dat sommige gasten ongemakkelijk naar mij keken.

Anderen wisselden betekenisvolle blikken uit.

Niemand zei iets.

Niet omdat ze het normaal vonden.

Maar omdat niemand wist hoe ze moesten reageren.

Tien minuten later verscheen de ceremoniemeester op het podium.

Hij tikte op zijn microfoon.

“Dames en heren,” zei hij vrolijk. “Voordat het diner wordt geserveerd, hebben we een speciale verrassing voorbereid.”

De gasten begonnen nieuwsgierig te applaudisseren.

Caroline glimlachte breed.

Waarschijnlijk dacht ze dat de verrassing voor haar bedoeld was.

Technisch gezien had ze gelijk.

“Vanavond willen we enkele bijzondere mensen in het zonnetje zetten,” vervolgde de ceremoniemeester.

“De mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in het leven van het bruidspaar.”

Op een groot scherm verschenen foto’s…………

Lees verder op de volgende pagina.