Eleanor bleef enkele seconden roerloos staan terwijl ze haar telefoon stevig vasthield.

« Audrey, » zei ze kalm, « heeft je vader verteld waarom hij zo nerveus was? »

« Nee, » antwoordde haar dochter. « Maar hij belde me drie keer binnen een uur. Dat doet hij nooit. Hij bleef vragen waar je was. »

Eleanor keek uit het raam van haar hotelkamer naar de skyline van Nashville.

« Zeg hem niets. »

« Wat is er aan de hand, mam? »

Een lange stilte volgde.

« Dat vertel ik je binnenkort. »

Nadat ze had opgehangen, begon ze alles op een rij te zetten. Jarenlange militaire ervaring had haar geleerd dat emoties gevaarlijk konden zijn wanneer feiten ontbraken.

Ze besloot eerst bewijs te verzamelen.

De volgende ochtend reed ze terug naar het hoofdkantoor van Whitlock Freight & Supply. Deze keer droeg ze geen uniform. Een eenvoudige jas, een zonnebril en een pet waren voldoende om onopgemerkt te blijven.

Vanuit een café aan de overkant van de straat observeerde ze het gebouw.

Om negen uur arriveerde Graham.

Om negen uur en twaalf minuten arriveerde Celeste.

Ze stapte uit een zwarte luxe wagen en werd begroet door meerdere medewerkers alsof ze werkelijk de vrouw van de directeur was.

Maar iets viel Eleanor op.

Celeste droeg opnieuw de zilveren sterhanger.

Haar hanger.

Een sieraad dat Eleanor al bijna een jaar kwijt was.

Destijds had Graham gezegd dat hij niet wist waar het gebleven was.

Nu wist ze precies waar het was gebleven.

Die avond besloot Eleanor naar haar huis te rijden.

Hun huis.

Het huis dat zij en Graham samen hadden gebouwd.

Toen ze de straat inreed, voelde ze haar hart zwaar worden.

Voor de garage stond een onbekende SUV.

De veranda was versierd met bloemen die zij nooit had uitgekozen…………..

Lees verder op de volgende pagina.