Aller au contenuNatalie draaide langzaam haar hoofd.
De hele zaal volgde haar blik.
Drie tafels verder zat een man van ongeveer veertig jaar oud. Zijn gezicht was spierwit geworden. Het glas champagne in zijn hand trilde zo hard dat een deel van de drank over zijn vingers liep.
« Nee… » fluisterde Natalie.
Maar haar stem bereikte nauwelijks de eerste rij tafels.
Ik keek haar rustig aan.
« Ja, » zei ik. « Hij. »
De man stond plotseling op.
« Dit is belachelijk, » riep hij. « Ik weet niet waar zij het over heeft. »
Grant sloeg nog een document open.
« Misschien helpt dit uw geheugen op te frissen. »
Hij legde verschillende foto’s op tafel.
Foto’s van ontmoetingen.
Foto’s van restaurants.
Foto’s van weekenden buiten de stad.
Foto’s die een verhaal vertelden dat niemand in deze zaal had verwacht.
Een geschokte stilte viel over de gasten.
Natalie keek van de foto’s naar de man en weer terug.
Haar gezicht verloor elke kleur.
« Mark? » vroeg ze zacht.
De man antwoordde niet.
Dat antwoord was eigenlijk al gegeven……….