Tessa keek enkele seconden naar de kleine zwarte beveiligingscamera in de hoek van de gang.

Niemand anders leek er aandacht aan te schenken.

Margot niet.

Bennett niet.

Maar Tessa wel.

Want terwijl haar man druk bezig was zijn perfecte imago te beschermen, wist zij iets wat hij vergeten was.

St. Jude Medical Center behoorde tot een netwerk van ziekenhuizen dat bekend stond om zijn strenge veiligheidsprotocollen. Elke gang, elke ingang en elke wachtruimte werd continu bewaakt.

Alles wat zojuist was gebeurd, stond op beeld.

Margot rolde met haar ogen.

« Kunnen we nu gaan? » vroeg ze ongeduldig. « Ik heb geen zin om hier de hele dag te blijven staan. »

Bennett keek om zich heen naar de nieuwsgierige blikken.

« Dit gesprek is voorbij, » zei hij koel.

Maar voordat iemand zich kon omdraaien, verscheen er een nieuwe stem aan het einde van de gang.

« Ik denk niet dat dit gesprek voorbij is. »

Iedereen keek dezelfde kant op.

Een man van rond de zestig liep rustig door de gang. Hij droeg geen duur maatpak zoals Bennett. Alleen een donkerblauw colbert en een ziekenhuisbadge.

Maar zodra de verpleegkundigen hem zagen, gingen hun houdingen onmiddellijk rechtop staan.

De directeur van het ziekenhuis.

Robert Whitmore.

Zijn blik gleed eerst naar Tessa.

Daarna naar de koffievlekken op haar jurk.

Vervolgens naar Bennett en Margot.

« Wat is hier gebeurd? » vroeg hij……….

Lees verder op de volgende pagina.