Zondagavond om 21:47 uur reed Bennett tevreden terug naar huis.
Heather zat naast hem in de auto.
Ze lachten om iets op haar telefoon.
Geen van beiden wist dat de wereld die Bennett zorgvuldig had opgebouwd al begon af te brokkelen.
« Ze zal huilen, » zei Heather zelfverzekerd.
« En dan vergeeft ze je weer. »
Bennett glimlachte.
« Elise heeft nooit de moed gehad om weg te gaan. »
Hij geloofde het echt.
Dat was zijn grootste fout.
Toen hij de straat inreed, fronste hij.
De veranda was donker.
Geen licht.
Geen teken van Elise.
« Vreemd, » mompelde hij.
Hij pakte zijn sleutel en opende de voordeur.
Meteen voelde iets anders.
Te stil.
Te leeg.
« Heel eerlijk, » zei Heather lachend, « misschien is ze eindelijk volwassen geworden. »
Bennett stapte de woonkamer binnen.
Toen bleef hij abrupt staan.
Zijn designerpakken waren verdwenen.
Zijn golfclubs waren verdwenen.
Zijn favoriete leren stoel was weg.
Zelfs de foto’s van hun huwelijk waren van de muren gehaald.
Op de salontafel lag slechts één envelop.
Met zijn naam erop.
Bennett.
Zijn hart begon sneller te slaan.
Hij scheurde de envelop open.
Binnenin zat een brief.
« Je zei dat ik moest scheiden als het me niet beviel. »
« Ik heb besloten naar je te luisteren. »
« Vanaf vandaag worden alle gezamenlijke rekeningen bevroren totdat de rechtbank beslist. »
« Alle financiële documenten, overschrijvingen en bewijsstukken van je geheime rekening zijn veilig opgeslagen. »
« Mijn advocaat neemt vanaf nu alle communicatie over. »
« Je had gelijk over één ding. »
« Ik verdien beter. »
— Elise
Bennetts gezicht werd wit.
« Heeft ze… een advocaat? »
Heather slikte.
« Misschien bluft ze. »
Maar diep vanbinnen wist Bennett dat Elise niet blufte.
Zijn telefoon begon te trillen.
Een e-mail………..

Lees verder op de volgende pagina.