Aller au contenuJoanna dacht dat het verhaal daar eindigde.
Dat haar leven vanaf dat moment alleen nog zou draaien om luiers, slapeloze nachten en de moeilijke maar mooie reis van het moederschap.
Maar drie dagen later stond Dr. Robert Wright opnieuw voor haar ziekenhuiskamer.
Deze keer droeg hij geen dossier.
Geen medische papieren.
Alleen een kleine, versleten houten doos.
Hij klopte zacht op de deur.
« Mag ik binnenkomen? »
Joanna glimlachte.
« Natuurlijk. »
De dokter stapte naar binnen en keek even naar de slapende baby in het wiegje naast het bed.
Een warme glimlach verscheen op zijn gezicht.
« Hoe heet hij? »
« Oliver. »
« Dat past bij hem. »
Joanna merkte dat de dokter zenuwachtig leek.
Dat was vreemd.
Ze had hem alleen maar kalm en zelfverzekerd gezien.
Hij ging zitten en legde de houten doos op zijn schoot.
« Ik heb de afgelopen dagen veel nagedacht. »
Joanna luisterde aandachtig.
Robert keek naar de doos.
« Mijn vrouw, Emily, overleed negen jaar geleden. »
Zijn stem was zacht.
« We waren bijna tien jaar getrouwd. »
Hij glimlachte verdrietig.
« Ze was de liefste persoon die ik ooit heb gekend. »
Joanna knikte stil.
« Toen ze ziek werd, begonnen we brieven voor elkaar te schrijven. »
Hij streek met zijn hand over het hout van de doos.
« Brieven voor de toekomst. »
Voorzichtig opende hij het deksel.
Binnenin lagen tientallen enveloppen.
Netjes gerangschikt.
Vergeeld door de tijd.
« Wat zijn dat? »
Robert glimlachte.
« Herinneringen. »
Hij haalde één envelop eruit.
« Deze mocht ik openen als ik ooit dacht dat ik de hoop was verloren. »
Zijn ogen werden vochtig.
« Ik heb hem jarenlang niet durven lezen. »
Joanna keek verrast.
« Waarom niet? »
« Omdat ik bang was voor wat ik zou voelen. »
Langzaam opende hij de envelop………….