Toen Zayn de volgende ochtend wakker werd, duurde het enkele seconden voordat hij besefte dat het appartement ongewoon stil was.

Geen geur van koffie.

Geen zacht geluid van Audrey die door haar ontwerpen bladerde.

Geen muziek uit de woonkamer.

Alleen stilte.

Hij liep de keuken binnen en zag de documenten onmiddellijk.

Netjes op tafel.

Ondertekend.

Definitief.

Zijn gezicht verloor kleur terwijl hij de eerste pagina opensloeg.

« Nee… »

Hij bladerde sneller.

Toen nog sneller.

Zijn handen begonnen te trillen.

Dit was geen dreigement.

Geen emotionele reactie.

Geen poging om hem bang te maken.

Audrey had alles correct voorbereid.

Elke handtekening stond op de juiste plaats.

Elke pagina was compleet.

Ze was echt weggegaan.

Zijn telefoon verscheen vrijwel onmiddellijk in zijn hand.

Hij belde haar.

Geen antwoord.

Nog een keer.

Voicemail.

Nog een keer.

Voicemail.

Voor het eerst voelde Zayn iets wat hij jarenlang niet had ervaren.

Paniek.

Aan de andere kant van de stad zat Audrey op het balkon van een hotel aan zee.

Voor haar lag een schetsboek.

Naast haar stond een kop thee.

De zon kwam langzaam op boven het water.

Voor het eerst in maanden voelde ze rust.

Niet geluk.

Nog niet.

Maar rust.

Haar telefoon trilde voortdurend.

Zayn.

Zayn.

Zayn…………..

Lees verder op de volgende pagina.