Na het applaus bleef de zaal nog enkele seconden stil. Niemand wist precies wat hij moest zeggen. De gasten keken van Viviana naar Daniel en vervolgens naar Mariana, die nog steeds naast haar zoon Diego zat.

Mariana voelde haar hart sneller kloppen. De afgelopen jaren had ze geleerd om kritiek te verdragen en haar gevoelens te verbergen. Maar wat er die avond gebeurde, was anders. Voor het eerst had iemand publiekelijk voor haar opgekomen.

Daniel stond rustig op en keek de zaal rond.

« Dames en heren, » zei hij, « ik wilde nooit dat deze avond zo zou verlopen. Maar respect en vriendelijkheid zijn belangrijker dan schijn. »

Zijn woorden maakten indruk op de aanwezigen. Verschillende gasten knikten instemmend. Sommigen begonnen zich af te vragen hoeveel van de verhalen die ze jarenlang hadden gehoord werkelijk waar waren.

Viviana keek naar de grond. Ze leek niet langer op de zelfverzekerde bruid die eerder die avond in het middelpunt van de belangstelling stond. Ze besefte dat veel mensen haar gedrag hadden gezien zoals het werkelijk was.

Mariana stond langzaam op. Ze wilde geen ruzie maken en ook niemand vernederen. Dat had ze nooit gewild.

« Ik denk dat iedereen vanavond genoeg heeft gehoord, » zei ze kalm. « Ik wens niemand iets slechts toe. Ik hoop alleen dat we allemaal leren om elkaar met meer respect te behandelen. »

De eenvoud van haar woorden maakte meer indruk dan een lange toespraak ooit had kunnen doen.

Een oudere vrouw aan een nabijgelegen tafel begon te applaudisseren. Daarna volgden anderen. Niet omdat ze sensatie wilden zien, maar omdat ze respect hadden voor Mariana’s waardigheid…………

Lees verder op de volgende pagina.