Die nacht bleef Ryan tot diep in de ochtend in zijn glazen kantoor zitten terwijl sneeuw langzaam tegen de ramen tikte. Beneden in het gebouw waren de gangen donker en stil, maar op de bovenste verdieping brandde nog één lamp.

Zijn lamp.

Voor hem lagen 47 personeelsdossiers netjes verspreid over de vergadertafel.

Allemaal leden van Olivia’s familie.

Harold Bennett — Regionaal Manager.

Patricia Bennett — Administratie.

Marcus Bennett — Operationeel Coördinator.

Twee neven. Vier schoonbroers. Nichtjes. Vrienden van de familie.

Mensen die jarenlang hadden gelachen terwijl ze elke vrijdag hun salaris ontvingen van de man die ze “waardeloos” noemden.

Ryan draaide langzaam zijn trouwring rond zijn vinger.

Acht jaar.

Acht jaar had hij beledigingen ingeslikt om de vrede te bewaren.

Voor Olivia.

Maar toen hij Emma huilend in de sneeuw had zien staan, iets in hem gestorven.

Hij opende zijn laptop.

Geen woede.

Geen geschreeuw.

Alleen zakelijke efficiëntie………

Lees verder op de volgende pagina.