De deur ging niet langzaam open.

Hij vloog open.

Fel licht uit de gang viel naar binnen en verblindde me even.

Door mijn tranen en de pijn heen zag ik eerst alleen een witte jurk.

Valeria.

Mijn schoonzus.

Haar gezicht was lijkbleek.

“Marisol!”

Ze liet onmiddellijk haar boeket op de grond vallen en rende naar me toe, waarbij de onderkant van haar trouwjurk door het water en de bloedvlekken op de vloer sleepte.

“Oh mijn God…”

Ze knielde naast me neer.

Haar handen begonnen te trillen toen ze mijn gezicht vasthield.

“Hoe lang zit je hier al?”

Ik probeerde te antwoorden.

“Baby… ziekenhuis…”

Meer kreeg ik niet uit mijn mond.

Toen verscheen achter haar Doña Elena.

Maar deze keer had ze geen controle meer over de situatie.

“Valeria, luister naar mij,” zei ze haastig. “Ze overdrijft. Ze raakte in paniek—”

“HOUD OP!”

Ik had Valeria nog nooit zien schreeuwen.

Nooit.

De hele gang werd stil………..

Lees verder op de volgende pagina.