Damián bleef naar het scherm staren alsof hij was vergeten hoe hij moest ademen.

Op de monitor zat Clara nog steeds naast Doña Mercedes op de rand van het bed. Ze streek voorzichtig het haar van de oude vrouw achter haar oor en gaf haar een glas water. De trillingen in Mercedes’ handen waren erger geworden.

“Rustig,” fluisterde Clara zacht. “Neem kleine slokjes.”

Doña Mercedes keek haar met vochtige ogen aan.

“Waarom doe je dit?” vroeg ze zwak. “Je weet wat voor mensen hier rondlopen.”

Clara glimlachte verdrietig.

“Omdat u nooit tegen mij deed alsof ik onzichtbaar was.”

In de geheime kamer voelde Damián iets zwaars in zijn borst zakken.

Jarenlang had hij mensen beoordeeld op macht, afkomst en loyaliteit. Hij had geleerd dat iedereen een prijs had. Iedereen loog. Iedereen wilde iets.

Maar Clara vroeg nooit iets.

Ze vroeg geen geld.

Geen cadeaus.

Geen aandacht.

Alleen genoeg tijd om voor zijn moeder te zorgen.

Ramiro keek hem voorzichtig aan.

“Wat wil je doen, jefe?”

Damián stond langzaam op.

Hij keek nog één keer naar Renata en Tomás op een ander scherm. Ze zaten beneden champagne te drinken alsof ze al eigenaar waren van zijn leven.

Toen trok Damián zijn horloge recht.

“Verzamel iedereen.”

Ramiro fronste.

“Iedereen?”

“Iedereen.”

Twintig minuten later veranderde de sfeer in het landhuis volledig.

De grote dubbele deuren van de salon gingen open.

Renata zat nog lachend naast Tomás toen ze plotseling verstijfde.

Haar glas gleed bijna uit haar hand.

“D-Damián?………..

Lees verder op de volgende pagina.