Grace keek één keer rond de tafel.

Naar haar broer.

Naar haar moeder.

Naar Chase.

Naar de mensen voor wie ze jarenlang stil was gebleven.

Toen stond ze op.

Niet abrupt.

Niet boos.

Gewoon rustig.

Ze pakte haar tas, schoof haar stoel naar achteren en glimlachte zelfs nog een keer.

“Jullie hebben gelijk,” zei ze zacht.

Het gelach verstomde een beetje.

Chase grijnsde nog steeds.

“Zie je? Ik zei toch—”

“Je hebt gelijk,” herhaalde ze. “Ik koop inderdaad dingen.”

Daarna liep ze weg.

Niemand hield haar tegen.

Niemand rende achter haar aan.

Want ze dachten dat Grace deed wat Grace altijd deed:

vergeven.

Drie dagen later begon de paniek.

Eerst een bericht van Chase…………..

Lees verder op de volgende pagina.