Aller au contenuAlarmen krijsten door de gangen terwijl bewakers langs Mia heen stormden met getrokken wapens. Beneden hoorde ze glas breken, mensen schreeuwen en het zware gedreun van rennende voeten op marmer.
Victoria Whitmore bleef echter angstaanjagend kalm.
Te kalm.
Alsof ze al meerdere keren eerder had meegemaakt dat monsters ontsnapten.
“Sluit alle poorten,” beval ze koud tegen haar beveiligers. “Niemand verlaat dit terrein.”
Toen richtte ze haar blik weer op Mia.
En dat was erger dan de alarmen.
Er zat geen paniek in haar ogen.
Alleen berekening.
“Jij hebt hem geholpen,” zei Victoria zacht.
Mia deed instinctief een stap achteruit terwijl ze het rode notitieboekje steviger tegen haar borst drukte.
“Ik weet niet waar je het over hebt.”
Victoria glimlachte flauwtjes.
“Liegen werkt beter wanneer je handen niet trillen………….