Aller au contenuDe eerste nacht terug thuis sliep ik bijna niet.
Elke keer dat ik mijn ogen sloot, hoorde ik opnieuw dat geluid.
Die doffe knak toen Ethan mijn schouder verdraaide.
Ik voelde opnieuw de koude garagevloer onder mijn gezicht.
En erger nog…
ik zag Vanessa’s ogen.
Geen paniek.
Geen schuldgevoel.
Alleen irritatie.
Alsof ík degene was die haar avond verpestte.
Rond vier uur ’s nachts gaf ik het op en liep langzaam naar de keuken, mijn arm zwaar in de draagband. Elke beweging trok pijnscheuten door mijn ribben.
Mijn appartement voelde ineens vreemd stil.
Kwetsbaar.
Toen zag ik iets door het keukenraam.
Koplampen.
Mijn hart sloeg onmiddellijk op hol.
Een zwarte SUV stond aan de overkant van de straat geparkeerd.
Motor uit.
Lichten uit.
Maar er zat iemand binnen.
Ik bevroor.
Misschien was het niets.
Misschien paranoia.
Maar na wat er gebeurd was, voelde niets meer normaal.
Ik pakte direct mijn telefoon en belde officer Delgado.
Ze nam meteen op.
“Alles oké?”
“Er staat iemand buiten mijn appartement.”
Haar stem veranderde onmiddellijk.
“Blijf binnen. Doe de deuren op slot. Ik stuur een wagen.”
Tien minuten later reed een politieauto de straat in.
De SUV vertrok onmiddellijk.
Te snel.
Delgado stapte zelf uit de wagen en keek me streng aan toen ik de deur opende.
“Je had gelijk om te bellen.”
“Denk je dat het Ethan was?”
Ze aarzelde even.
“Ethan zit nog vast.”
Mijn maag draaide zich om.
“Dan Vanessa?”
“Nee.”
Ze keek me een seconde te lang aan.
“Maar iemand heeft vandaag geprobeerd toegang te krijgen tot jouw bankrekeningen.”
Mijn bloed werd koud………….