Claire zette Romy voorzichtig in de kinderstoel in de keuken terwijl haar moeder met trillende handen twee koppen thee inschonk. In de woonkamer sliep de onbekende baby nog steeds rustig verder, alsof ze niet wist dat haar aanwezigheid de hele nacht had opengebroken.

De regen tikte tegen de ramen.

“Heb je de politie al gebeld?” vroeg Claire zacht.

Hélène schudde meteen haar hoofd.

“En wat moest ik zeggen? Dat een vrouw in het donker een baby heeft achtergelaten en dat ik dacht dat jij het was? Ze gaan denken dat ik gek ben.”

Claire keek naar haar moeder. Voor het eerst zag ze niet alleen een sterke vrouw die alles alleen had gedragen, maar ook iemand die bang was om haar grip op de werkelijkheid te verliezen.

Toch wist Claire dat ze niet konden wachten.

Ze liep terug naar de woonkamer en keek opnieuw naar het meisje in het campingbedje. Het kind zag er verzorgd uit. Ze droeg een schone pyjama met kleine sterren erop. Naast haar lag een tas met flesjes, luiers en een roze knuffelkonijn.

Geen briefje.

Geen naam.

Geen uitleg.

Alleen een baby die iemand doelbewust bij haar moeder had achtergelaten.

Claire voelde een koude rilling langs haar rug lopen.

Toen zag ze iets aan de tas hangen: een klein metalen sleutelhangerhartje met een ingegraveerde letter M.

“M…” fluisterde ze.

“Wat?” vroeg Hélène.

“Niets.”

Maar het was niet niets.

Een herinnering begon langzaam terug te komen. Drie weken eerder was Claire met Romy naar het park gegaan. Daar had ze een jonge vrouw ontmoet die naast haar op een bankje zat met een kinderwagen. Ze hadden amper tien minuten gepraat. De vrouw had er moe uitgezien, uitgeput zelfs, maar ze glimlachte voortdurend naar haar dochtertje.

Claire herinnerde zich nu plotseling het sleutelhangerhartje aan haar luiertas.

Met een M.

“Misschien heet ze Mila,” zei Claire zacht.

Hélène keek verbaasd op…………….

Lees verder op de volgende pagina.