De grote deuren van het salon gingen open.

Niet abrupt.

Maar langzaam.

Alsof het moment zelf wist dat het bekeken zou worden.

De gesprekken verstomden.

Niet meteen.

Maar één voor één.

Als vallende dominostenen.

Claire liep naar binnen.

Rechtop.

Rustig.

Met Adrien en Léo aan haar zijde.

Drie silhouetten tegen het licht.

Eenvoudig.

Maar onmogelijk te negeren.

Eerst waren het alleen blikken.

Nieuwsgierige blikken.

Wie is zij?

Toen—

herkenning.

Gefluister begon zich te verspreiden.

“Is dat…?”

“Claire Moreau…?”

“De ex-vrouw…”

Maar de zinnen bleven onafgemaakt.

Want niemand wist hoe ze dit verhaal moesten afmaken.

Niet meer.

Aan de andere kant van de zaal stond Marc.

Perfect gekleed.

Perfect glimlachend.

Tot hij haar zag.

Zijn glimlach… bevroor.

Heel even.

Onmerkbaar voor de meesten.

Maar niet voor haar.

Nooit voor haar.

Naast hem stond Estelle.

Stralend.

Zelfverzekerd.

Tot ook zij de twee kinderen zag.

Twee kleine jongens.

Met ogen die ze herkende.

Niet van Claire.

Maar van hem.

Marc zette een stap naar voren.

Alsof hij iets wilde zeggen.

Maar er kwamen geen woorden.

Claire stopte niet…………

Lees verder op de volgende pagina.