Toen Madame Rose het zakje verder opende, verstijfde ze.

Tussen de rijstkorrels voelde ze iets hards tegen haar vingers.

Voorzichtig schoof ze de rijst opzij… en haalde er een kleine, zorgvuldig dichtgevouwen envelop uit.

Haar hart begon sneller te kloppen.

Met trillende handen maakte ze de envelop open.

Binnenin zat geld.

Veel geld.

Meer dan ze ooit in één keer had vastgehouden.

Maar dat was niet alles.

Er zat ook een brief bij.

Ze herkende het handschrift meteen.

Het was van haar zoon, Lewis.

Haar adem stokte terwijl ze begon te lezen:

“Lieve mama,

Als je deze brief leest, betekent het dat je thuis bent aangekomen.

Het spijt me.

Het spijt me dat ik zo koud tegen je deed toen je hier was. Ik zag de blik van mijn vrouw… en ik wist dat als ik je openlijk geld zou geven, het een groot conflict zou veroorzaken in huis.

Maar dat is geen excuus.

De waarheid is dat ik gefaald heb als zoon.

Je had nooit in deze situatie mogen komen. Jij hebt mij grootgebracht met zoveel liefde, zoveel offers… en vandaag stond je voor mijn deur om hulp te vragen……………

Lees verder op de volgende pagina.