Hij zat nog in zijn pyjama aan de keukentafel toen zijn telefoon begon te trillen.

Eén melding.

Puis une autre.

Puis encore une.

“Wat is dit…” mompelde hij terwijl hij zijn bankapp opende.

Zijn gezicht veranderde.

“Waarom is de hypotheek niet betaald?”

Ik schonk rustig koffie in, alsof het een gewone maandag was.

“Omdat we gescheiden rekeningen hebben,” zei ik zonder hem aan te kijken.

Hij fronste.

“Maar dat betaal jij toch altijd?”

Ik ging tegenover hem zitten.

“Niet meer.”

Stilte.

Hij lachte nerveus.

“Oké… grappig. Echt. Maar serieus—”

“Serieus,” onderbrak ik hem zacht.

Ik schoof het dossier naar hem toe.

Hetzelfde dossier dat ik zondagavond al had klaargelegd.

Hij opende het.

Binnenin zat een simpele tabel.

Maandelijkse kosten.

Hypotheek.

Kinderopvang.

Verzekeringen.

Eten.

Elektriciteit.

Internet.

Ik zag hoe zijn ogen sneller begonnen te bewegen.

Hoe zijn ademhaling veranderde.

“Dit… klopt niet,” zei hij.

“Het klopt exact,” antwoordde ik.

Hij keek opnieuw.

Toen nog eens.

En toen viel het kwartje.

“Dit is… meer dan mijn salaris.”

Ik knikte.

“Welkom in onze realiteit………….

Lees verder op de volgende pagina.