De deur van de hotelsuite viel zacht maar definitief dicht achter Élise.

In de gang was het stil. Te stil voor een ochtend die eigenlijk gevuld had moeten zijn met gelach, make-upkwasten, nerveuze energie en champagneglazen.

In plaats daarvan stond ze daar alleen.

Maar niet gebroken.

Ze liep langzaam naar de lift, haar hakken klonken scherp op de marmeren vloer. Elke stap voelde als een keuze die ze te lang had uitgesteld… en nu eindelijk maakte.

Haar telefoon trilde.

Gabriel.

Ze nam niet op.

Nog een bericht.

“We kunnen dit oplossen. Kom terug. Dit is geen reden om alles kapot te maken.”

Ze glimlachte kort.

Niet alles, dacht ze.

Alleen wat nooit stevig was geweest.

Buiten was de lucht fris. Parijs ademde die typische herfstkou die helder maakt wat je eigenlijk al wist. Ze trok haar jas dichter om zich heen en begon te lopen, zonder precies te weten waarheen.

Na een paar minuten belde haar telefoon opnieuw.

Dit keer nam ze op.

“Sarah?” vroeg ze.

“Élise… het is chaos hier,” klonk de stem van Sarah Vignal. “De bloemist vraagt wat hij moet doen, de zaal wil bevestiging, en de familie van Gabriel—”

“Laat ze wachten,” onderbrak Élise rustig. “Zoals zij mij wilden laten wachten.”

Een korte stilte.

“Gaat het met je?” vroeg Sarah zachter.

Élise keek naar de Seine in de verte.

“Ja,” zei ze. “Voor het eerst wel.”

Ze hing op.

Nog geen tien minuten later begon haar telefoon opnieuw te trillen. Dit keer een onbekend nummer.

Ze aarzelde even… en nam op.

“Mevrouw Moreau?” klonk een formele stem.

“Ja?”

“Dit is maître Lefèvre, notaris van de familie Delcourt. Mevrouw Béatrice Delcourt vraagt of u onmiddellijk terugkomt om—”

Élise lachte zacht.

Niet hard. Niet bitter.

Maar scherp genoeg om de man aan de andere kant stil te krijgen.

“Zeg tegen mevrouw Delcourt,” zei ze kalm, “dat ik geen contracten onderteken waarin ik mezelf verlies.”

Ze hing op zonder op antwoord te wachten.

Ondertussen, in de suite, begon de realiteit in te dalen………………

Lees verder op de volgende pagina.