De doos met brioche raakte de grond met een doffe klap.

Iedereen draaide zich om.

De muziek uit het huis leek plots ver weg. De lucht zelf voelde zwaar, alsof zelfs de wind niet durfde te bewegen.

Isabelle stond stil, haar hand nog half geheven met het lege glas. Haar glimlach verdween langzaam toen ze mij zag.

“Adrien…” zei ze, maar haar stem miste voor het eerst die perfecte controle.

Ik liep niet meteen naar haar toe.

Ik liep naar mijn moeder.

Elke stap voelde als een oordeel.

Ik knielde naast haar op het koude cement. Mijn handen trilden toen ik haar gezicht voorzichtig optilde. Haar huid was koud, haar ogen rood, maar wat me het meest brak… was dat ze nog steeds probeerde te glimlachen.

“Het is niets, mijn zoon,” fluisterde ze. “Ik heb gewoon een beetje geknoeid…”

Een beetje geknoeid.

Alsof dit haar schuld was.

Mijn keel kneep dicht. Ik nam mijn jas uit en legde die zachtjes over haar schouders. Toen pakte ik de brioche van de grond, blies het stof eraf en legde het in haar handen.

“Eet, mama,” zei ik zacht. “Dit is voor jou.”

Ze keek naar het brood alsof het iets heiligs was. Haar vingers trilden terwijl ze een klein stukje afbrak.

Achter mij klonk een nerveus lachje.

“Adrien, je overdrijft,” zei een van Isabelle’s vriendinnen. “Het was maar een grapje.”

Een grapje.

Ik stond langzaam op.

Toen draaide ik me om.

Ik had Isabelle nog nooit zo bekeken. Niet als mijn vrouw. Niet als de elegante vrouw die ik ooit bewonderde…………

Lees verder op de volgende pagina.