Aller au contenuClaire voelde hoe haar hart bonkte terwijl de zak zich langzaam vulde met haar bloed. Elke druppel leek nu een antwoord te dragen op een vraag die zeven jaar had gewacht.
Toen de verpleegkundige klaar was, glimlachte ze vriendelijk.
“Bedankt zoals altijd, mevrouw Claire. U redt levens.”
Claire knikte slechts.
Maar deze keer stond ze niet meteen op om te vertrekken.
“Mag ik even naar het toilet?” vroeg ze rustig.
“Ja, natuurlijk. Gang links.”
Claire liep langzaam weg… maar in plaats van naar links te gaan, nam ze de andere richting.
Dieper het ziekenhuis in.
Haar stappen waren voorzichtig, maar vastberaden.
De gangen werden stiller.
De muren kouder.
Hier kwamen geen bezoekers.
Alleen personeel.
Ze keek naar de bordjes op de deuren.
“Laboratorium.”
“Onderzoekseenheid.”
“Privé – geen toegang.”
Toen zag ze een deur zonder naam. Alleen een codepaneel.
Maar toen iemand van binnen naar buiten kwam, gleed Claire snel naar binnen voordat de deur weer sloot.
Haar adem stokte.
De ruimte was anders dan de rest van het ziekenhuis.
Sterieler.
Stiller.
En ergens… onnatuurlijk.
Ze hoorde het zachte piepen van machines.
Langzaam liep ze verder.
En toen zag ze hem.
Een jonge man lag op een bed, aangesloten op verschillende apparaten. Zijn huid was bleek, zijn lichaam mager… maar zijn gezicht—
Claire voelde haar knieën bijna bezwijken.
“Lucas…” fluisterde ze.
Het was hem.
Ouder.
Veranderd.
Maar zonder enige twijfel haar zoon.
Tranen vulden haar ogen terwijl ze dichterbij kwam.
“Mijn zoon… ze hebben tegen me gelogen…”
Ze pakte zijn hand. Die was koud, maar levend.
Op dat moment ging de deur plotseling open.
“Stop!”
Een arts en twee verpleegkundigen stormden naar binnen…………….