Hij had ongelijk.

De volgende dagen verliepen alsof ik twee levens tegelijk leefde. Aan de buitenkant was alles onveranderd. Ik ging naar kantoor, voerde mijn zaken met dezelfde scherpe precisie, kwam thuis, kookte, glimlachte, luisterde. Jake merkte niets. Natuurlijk merkte hij niets. Hij keek, maar hij zag nooit echt.

Maar onder die zorgvuldig opgebouwde façade begon ik te graven.

Ik begon met de meest voor de hand liggende plek: zijn telefoon. Niet door er impulsief doorheen te bladeren — dat zou een fout zijn die hij onmiddellijk zou opmerken — maar door te observeren. Patronen. Gewoontes. Momenten waarop hij minder oplettend was. Jake was methodisch, maar routine is de vijand van voorzichtigheid.

Elke avond legde hij zijn telefoon op exact dezelfde plek op het nachtkastje voordat hij ging douchen.

Op de derde avond wist ik zijn toegangscode.

Niet omdat hij slordig was, maar omdat mensen voorspelbaar zijn. Geboortedata. Jubilea. Dingen die betekenis hebben. Dingen waarvan ze denken dat niemand anders ze belangrijk genoeg vindt om te onthouden.

Ik had gelijk.

Mijn hart bonsde niet eens meer toen ik zijn telefoon ontgrendelde. De paniek had plaatsgemaakt voor iets kouders. Iets scherpers.

Focus.

Geen berichtenapps — te riskant, te zichtbaar. Jake was slimmer dan dat. Dus ging ik dieper. Verborgen mappen. Gearchiveerde chats. E-mailaccounts die niet gekoppeld waren aan zijn hoofdprofiel.

En daar was het.

Een tweede e-mailadres. Onopvallend. Zakelijk ogend. Maar de inhoud vertelde een ander verhaal.

Mijn beste vriendin, Lina.

Mijn keel werd droog toen ik haar naam zag. Niet omdat ik verrast was — ergens diep vanbinnen had ik het al geweten — maar omdat het zwart op wit stond. Bewijs. Onweerlegbaar………..

Lees verder op de volgende pagina.