De stilte viel zwaar neer, alsof iemand de lucht uit de kamer had gezogen.

Diane’s glimlach bevroor. Niet volledig — net genoeg om de nervositeit rond haar mond te verraden. Brendan keek me nu anders aan. Niet meer met minachting, maar met iets nieuws. Onrust. Een vaag voorgevoel dat hij niet durfde te benoemen.

Jessica verbrak als eerste de stilte.

“Wat is dit voor toneel, Cassidy?” zei ze, haar armen over elkaar. “Je zit hier doorweekt, vernederd, en je doet alsof je nog ergens de controle over hebt?”

Ik keek haar rustig aan.

“Ik heb de controle nooit verloren.”

Diane lachte kort, scherp.

“Doe niet belachelijk. Je was zwanger, blut en zonder toekomst toen Brendan je verliet. Jij woonde in een zielig appartementje terwijl mijn zoon zich omhoog werkte om zijn plaats in de Morrison Group te verdienen.”

Ik kantelde mijn hoofd lichtjes.

“Nee, Diane. Hij werkte om een functie te behouden die hij via vriendjespolitiek had gekregen. Dat is iets heel anders.”

Brendan schoot overeind.

“Genoeg,” zei hij, maar zijn stem klonk hol. “Stop met deze onzin.”

Precies op dat moment trilde Diane’s telefoon.

Daarna die van Brendan.

Daarna die van Jessica.

Drie korte trillingen. Bijna tegelijk.

Niemand bewoog meteen.

Diane keek als eerste.

Haar gezicht veranderde zichtbaar.

De zelfvoldane kleur verdween.

Verbijstering nam het over.

Daarna angst.

“Wat is dit…?” fluisterde ze.

Brendan staarde naar zijn scherm.

“Dit… dit kan niet.”

Jessica las hardop, haar stem trillend:

“— Onmiddellijke bevriezing van alle rekeningen. Kredietlijnen opgeschort. Spoedvergadering van de raad van bestuur vervroegd naar vanavond.”

Diane draaide zich langzaam naar mij toe.

“Wat… heb jij gedaan?”

Ik pakte rustig het linnen servet en depte mijn natte mouw droog.

“Zoals ik zei,” antwoordde ik kalm, “we hebben het dessert nog niet gehad.”

Brendan’s gezicht werd bleek……………….

Lees verder op de volgende pagina.