Ik had nooit gedacht dat een val van een ladder mijn leven zo op zijn kop zou zetten. Het was een gewone dag. Mijn man was op zakenreis, en ik stond erop alles zelf te doen. Maar toen gleed mijn voet weg en belandde ik met een harde klap op de vloer. De pijn was ondraaglijk; mijn been was gebroken. Toch wilde ik niemand lastigvallen. Ik belde zelf de ambulance en werd kort daarna naar het ziekenhuis gebracht.

In de afdeling orthopedie begon een paar dagen die ik nooit meer zou vergeten. De pijn was er, maar er was ook iets dat de zwaarte verlichtte: een jonge verpleegster. Ze was vriendelijk, haar ogen straalden warmte uit, en ze had een zachtheid die mijn angst en zorgen deed verdwijnen. We praatten vaak: over boeken, over reizen, over haar droom om verder te studeren. In korte tijd voelde het alsof ze meer was dan een zorgverlener – ze werd een vriendin.

Ik dacht zelfs: « Wanneer ik ontslagen word, zal ik haar nummer vragen. Het zou mooi zijn om dit contact te behouden…….

lees meer op de volgende pagina