Mijn vader keek naar de voordeur.

Toen naar mij.

‘Je moet me vertrouwen.’

‘Dat kan ik niet zolang je me niet vertelt wat er gebeurt.’

Er werd opnieuw op de deur gebonsd.

Mijn moeder begon te huilen.

‘Alsjeblieft,’ fluisterde ze. ‘Laat ons eerst uitleggen.’

Mijn hart bonsde.

‘Wie staat daar?’

Mijn vader liep langzaam naar de voordeur.

Ik greep zijn arm.

‘Niet openen.’

Hij keek me aan.

‘Ze komen voor jou.’

‘Wie zijn “ze”?’

Hij antwoordde eindelijk:

‘De mensen van wie je dacht dat ze niet bestonden.’

Ik begreep er niets van…………….

Lees verder op de volgende pagina.