Ik stond aan het einde van het gangpad.

Oliver glimlachte naar me.

Een glimlach die de avond ervoor nog vol leugens had gezeten.

Sarah zat op de eerste rij.

Ze straalde.

Alsof ze de hoofdprijs al had gewonnen.

De gasten praatten zachtjes terwijl de muziek begon.

Oliver stak zijn hand naar me uit.

Ik liep langzaam naar hem toe.

Toen ik naast hem stond, fluisterde hij:

‘Je ziet er prachtig uit.’

Ik glimlachte.

‘Dank je.’

De trouwambtenaar begon.

Maar na de eerste paar zinnen hief ik mijn hand……………..

Lees verder op de volgende pagina.