Damien draaide zich om.

Zijn moeder kwam haastig door de menigte gelopen.

Evelyn Mercer.

Ze was nog steeds elegant gekleed, met haar perfect gestylde haar en dezelfde koude blik die ik me van vijf jaar geleden herinnerde.

Maar nu was er iets anders.

Angst.

Echte angst.

Ze keek eerst naar mij.

Toen naar Ethan.

Toen naar Noah.

Haar gezicht verloor alle kleur.

‘Nee…’

Het woord kwam nauwelijks hoorbaar over haar lippen.

Damien keek haar verbaasd aan.

‘Mam, wat is er?’

Ze antwoordde niet.

Haar ogen bleven op de jongens gericht…………….

Lees verder op de volgende pagina.