De arts had nauwelijks de kamer verlaten toen Daan zijn beker met warme chocolademelk op tafel zette.

Ik keek naar mijn zoon en voelde mijn hart breken.

— Daan, zei ik zacht. Je vertelde de dokter dat je mij vroeger briefjes hebt gegeven.

Hij knikte.

— Ja.

— Waarom heb ik die nooit gezien?

Hij keek naar zijn handen.

— Omdat Jeroen zei dat jij ze had gelezen.

Mijn adem stokte.

— En wat zei hij dat ik ervan vond?

Daan slikte.

— Dat jij boos was omdat ik loog.

Ik sloot even mijn ogen.

Daar was het.

De laatste leugen.

Niet alleen had Jeroen mijn kind pijn gedaan. Hij had hem ook geleerd om aan mij te twijfelen.

Ik pakte Daans hand.

— Lieverd, luister goed. Ik heb nooit zoiets gezegd. Geen enkel briefje heb ik ooit gezien.

Zijn ogen werden groot……………..

Lees verder op de volgende pagina.