Brooke keek naar het cadeau.

Toen keek ze naar mij.

Haar gezicht verloor alle kleur.

“Wat… is dit?” vroeg ze zacht.

Ik glimlachte.

“Open het maar.”

Ze keek opnieuw in de doos.

Daarin zat een ingelijste foto.

Niet de foto die ze me zes maanden eerder per ongeluk had gestuurd.

Maar een afdruk van een oude foto van mijn man en Brooke samen.

Daaronder had ik één zin laten zetten:

“Sommige geheimen blijven niet geheim omdat niemand ze kent, maar omdat iemand besluit te wachten.”

De kamer werd stil.

Mijn man keek naar de foto.

Hij herkende hem onmiddellijk.

“Waar heb je die vandaan?” vroeg hij.

Ik keek hem aan.

“Dat weet je best………………..

Lees verder op de volgende pagina.