Om precies acht uur ging de bel.

Ik wist wie het waren voordat ik de deur opende.

Lotte stond voor me met rode ogen.

Naast haar stond mijn zus Els.

Geen van beiden glimlachte.

“Kunnen we binnenkomen?” vroeg Lotte.

Ik deed een stap opzij.

Ze gingen zitten in mijn woonkamer.

Els legde haar tas op tafel.

“Je hebt de garantstelling ingetrokken.”

“Ja.”

Lotte keek me aan.

“Waarom?”

Ik antwoordde rustig.

“Omdat ik niet langer financiële verantwoordelijkheid wil dragen voor mensen die doen alsof ik niet besta.”

“Het ging niet om jou,” zei Lotte…………….