De volgende ochtend werd ik wakker van het geluid van een auto die voor mijn huis stopte.

Ik keek uit het raam.

Helen stond daar.

In haar hand had ze opnieuw twee vuilniszakken.

Maar deze keer was ze niet alleen.

Haar man stond naast haar.

Ik glimlachte.

Ze hadden mijn woorden blijkbaar serieus genomen.

Helen liep naar mijn vuilnisbakken en zette de zakken neer.

Toen zag ze het kleine bordje dat ik die ochtend naast mijn oprit had geplaatst.

“Alle voorwerpen die op mijn terrein worden achtergelaten, worden beschouwd als achtergelaten eigendom.”

Helen fronste.

“Wat is dit?”

Ik liep rustig naar buiten.

“Mijn nieuwe regel.”

Haar man keek ongemakkelijk naar het bord.

“Helen, wat heb je nu weer gedaan?”

“Doe niet zo dramatisch,” antwoordde ze. “Ze zei zelf dat ze mijn afval mocht houden.”

Ik knikte……..

Lees verder op de volgende pagina.