Aller au contenuIk liep verschillende straten door terwijl ik mijn buik omarmde. De ketting was het enige wat ik nog van Mauricio had, en ik zwoer dat ik er nooit afstand van zou doen.
Twee maanden later, hongerig, met een huurachterstand en een leeg potje vitamines, stapte ik een pandjeshuis binnen om hem te verkopen.
De eigenaar, een oudere man met grijs haar en een bril met dunne monturen, nam het medaillon voorzichtig van me aan.
Hij draaide het om.
Toen veranderde zijn gezicht.
—Waar heb je dit vandaan?
—Van mijn man. Hij gaf het me toen hij hoorde dat ik zwanger was.
De man keek me recht aan.
—Hoe heette je man?
—Mauricio Salgado.
Zijn vingers begonnen te trillen.
Hij sloot de deur van het pandjeshuis, draaide het bordje op « GESLOTEN » en kwam terug naar de toonbank………