Eleanor bleef als versteend staan. Haar gezicht was lijkbleek.

Julian keek naar het zwarte vat in zijn handen en daarna naar zijn zus, die nog steeds op de vloer van de hal lag. Hij leek eindelijk te beseffen dat alles wat hij had gepland, in enkele seconden volledig uit de hand was gelopen.

Victoria bleef boven aan de trap staan.

Ze voelde haar hart razen, maar ze dwong zichzelf rustig te blijven. Eén ding wist ze zeker: ze mocht nu geen enkele fout maken.

— Raak niets aan, zei ze kalm. Niemand beweegt.

Julian keek naar haar.

— Victoria, luister naar me. Dit is niet wat je denkt.

— Echt?

Haar stem klonk zo beheerst dat hij er juist nerveuzer van werd.

— Ik hoorde je moeder net zeggen dat ík had moeten vallen. Ik zag haar de trap insmeren. En jij staat nu te proberen het vat weg te halen.

Julian opende zijn mond, maar er kwam geen antwoord.

Op dat moment begon Chloe te huilen.

— Mam… wat hebben jullie gedaan?

Eleanor knielde naast haar dochter.

— Chloe, lieverd, het was een ongeluk. Niemand wilde dat jij zou vallen.

Victoria keek haar schoonmoeder strak aan.

— Maar jij wilde wel dat ik viel.

Eleanor keek weg.

Victoria pakte haar telefoon.

— Ik heb alles opgenomen…………

Lees verder op de volgende pagina.