Tyler bleef midden in de keuken staan.

Hij keek naar de rommel, naar de halflege glazen op tafel en naar de speelgoedauto’s die de kinderen overal hadden laten liggen. Voor het eerst leek de stilte in huis hem ongemakkelijk te maken.

Toen zag hij het kleine stukje papier op de grond.

Het lag vlak naast de stoel waar ik was neergevallen.

Hij bukte zich en raapte het op.

Er stonden slechts vier woorden op:

„KIJK IN DE LADE, TYLER.”

Hij fronste.

„Wat betekent dit nou weer?”

Hij keek om zich heen.

De ambulance was inmiddels met mij naar het ziekenhuis vertrokken. Onze twee jongens waren bij de buurvrouw gebracht, omdat ze nog steeds overstuur waren.

Tyler liep naar de keukenlade.

Eerst dacht hij dat hij daar misschien een rekening of een boodschappenlijst zou vinden.

Maar toen hij de lade opentrok, zag hij een dikke map.

Bovenop lag een vel papier met zijn naam erop.

Tyler.

Hij aarzelde even.

Daarna opende hij de map.

Zijn gezicht veranderde.

De eerste pagina bevatte een overzicht van alle afspraken die ik de afgelopen maanden had geregeld.

Doktersbezoeken.

Schoolgesprekken.

Tandartsafspraken.

Sportlessen…………….

Lees verder op de volgende pagina.