Aller au contenuDe volgende ochtend werd Irene wakker van het geluid van dozen die over de vloer werden geschoven.
Ze liep naar de woonkamer en bleef abrupt staan.
Rosalind stond midden in de kamer met haar handen in haar zij.
« Deze kast moet weg, » zei ze. « Hij neemt te veel ruimte in. »
Irene keek naar de kast. Het was een antieke kast die haar vader al tientallen jaren bezat.
« Je blijft niet eens een week en je begint al onze spullen te verplaatsen. »
Rosalind glimlachte.
« Ons huis, bedoel je. »
« Dit is mijn huis. »
« Je bent getrouwd met mijn zoon. »
Irene keek naar Spencer.
Hij zat aan de keukentafel met zijn telefoon in zijn hand.
« Spencer? »
Hij keek nauwelijks op.
« Kunnen jullie dit later bespreken? Ik moet werken. »
Dat antwoord deed meer pijn dan Irene wilde toegeven.
Ze ging naar haar kantoor, dat inmiddels nauwelijks nog als kantoor herkenbaar was. Haar tekeningen lagen opgestapeld in dozen. Haar computer stond op de grond.
Haar vader zat bij het raam.
« Je hoeft niets te zeggen, » zei Albert zacht.
Irene keek hem aan.
« Ik heb zo hard gewerkt voor dit huis. »
« Ik weet het. »
« En toch voelt het alsof ik hier niets meer te zeggen heb. »
Albert glimlachte zwak.
« Dan is het misschien tijd om iedereen eraan te herinneren van wie dit huis werkelijk is. »
Irene fronste………..