Toen ik de zwarte vuilniszak voorzichtig opende, verwachtte ik oude kleren, kapotte dozen of misschien bouwafval te zien.

In plaats daarvan lag de zak vol met zorgvuldig opgevouwen kinderkleding. Elk kledingstuk was schoon, gestreken en voorzien van een klein kaartje waarop een leeftijd stond geschreven: « 2 jaar », « 4 jaar », « 6 jaar ». Tussen de kleding lagen speelgoedberen, kleurboeken en nieuwe dekens.

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Waarom zou iemand zulke mooie spullen weggooien?

Plotseling hoorde ik een stem achter me.

« Zoek je iets? »

Ik draaide me geschrokken om. Barbara stond achter mij. Haar gezicht was niet boos, maar teleurgesteld.

« Het spijt me, » stamelde ik. « Ik was gewoon nieuwsgierig. »

Ze keek een paar seconden naar de geopende zak en zuchtte diep.

« Kom maar mee, » zei ze zacht. « Dan zal ik je laten zien waarom……………

Lees verder op de volgende pagina.