Aller au contenuCorbin stapte de woonkamer binnen, nog steeds in zijn werkuniform van de supermarkt. Zijn schouders hingen van vermoeidheid en hij zette zijn rugzak voorzichtig naast de deur.
« Tante Sabine! » zei hij verrast. « Ik dacht dat je ziek was. »
« Ik voel me al wat beter, » antwoordde ze met een warme glimlach.
Ze wees naar de lange kledinghoes op de bank.
« Die is voor jou. »
Corbin keek verward naar zijn vader en mij voordat hij langzaam de rits opende. Toen de hoes helemaal open was, verscheen precies het donkerblauwe pak waar hij wekenlang alleen maar van had durven dromen.
Hij bleef stokstijf staan.
« Nee… dit kan niet. »
Hij streek voorzichtig met zijn hand over de stof alsof het ieder moment kon verdwijnen.
« Is dit… echt? »
Sabine knikte……………