Aller au contenu
Die nacht kon ik niet slapen. Niet alleen vanwege het geld, maar vanwege het gevoel dat dit geen ongeluk was. Dit voelde gepland.
Zijn moeder had me nooit echt geaccepteerd. Ik was “de vrouw die haar zoon had afgepakt.”
En dit? Dit voelde als wraak — verpakt als familie-etentje.
De volgende ochtend zat Adam al in de keuken met zijn telefoon.
“Ze neemt niet op,” zei hij. “Ik ga straks even langs.”
“Alleen?” vroeg ik.
Hij knikte.
Ik wist wat dat betekende: hij ging haar verdedigen.
Toen hij vertrok, besloot ik schoon schip te maken. Letterlijk.
Ik haalde de stapel enveloppen van de keukentafel en begon mijn administratie op orde te brengen. Maar tussen de papieren zat iets wat ik niet herkende: een restaurantbon. Niet van gisteravond, maar van een week eerder.
Zelfde restaurant. Zelfde tafelnummer.
Naam op de reservering: A. Cooper — de meisjesnaam van Adams moeder.
Aantal gasten: twaalf……