Mijn vingers jeukten om het aan te raken, maar ik hoorde iets achter me.

Een voetstap.

Ik draaide me om —

David stond daar. Zijn haar verward, in zijn pyjama, met een blik die ik nog nooit bij hem had gezien.

“Wat doe jij hier?” vroeg hij met een lage stem.

Ik probeerde kalm te blijven. “Wat ík hier doe? Wat doe jíj met dozen vol geheim spul in onze auto, David?”

Hij keek even naar de open kofferbak, toen weer naar mij.

Zijn schouders zakten. “Ik wilde het je later vertellen,” zei hij zacht.

“Vertellen wat?” vroeg ik. “Dat je stiekem een tweede leven leidt? Dat je in iets duisters verwikkeld bent?”

Hij lachte nerveus. “Nee. Helemaal niet. Maar je gaat me niet geloven.”

Hij liep langzaam naar de auto en pakte een van de dozen.

“Dit,” zei hij, terwijl hij het lint opnieuw vastmaakte, “is van een oud project van mijn vorige baan. Ze ontwikkelden een draagbare medische sensor, maar het bedrijf ging failliet. Ik heb de prototypes bewaard, omdat ik dacht dat ik ze kon verbeteren. In het geheim.”

Ik fronste. “Waarom in het geheim?”

David zuchtte diep. “Omdat ik er mijn eigen startup van wilde maken. Een medisch hulpmiddel dat diabetici helpt hun bloedsuiker te meten zonder naalden. Ik wilde je verrassen zodra het iets zou worden……

Lees verder op de volgende pagina