Elke ochtend kijk ik vanuit mijn oprit en bid ik dat mijn parkeerplaats vrij is. Al weken steelt mijn buurman hem, zonder schaamte, zonder respect, en zonder een greintje menselijkheid. Ik heb hem meerdere keren gevraagd het niet te doen.

Ik heb hem zelfs uitgelegd dat ik chronische pijn in mijn benen heb en dat ik op een wandelstok moet steunen om me überhaupt te verplaatsen.

Maar hij keek me aan alsof ik lucht was.

De laatste keer dat ik hem aansprak, was ik harder dan normaal. Ik dacht dat hij eindelijk de boodschap had gekregen.

Maar vanmorgen, toen ik naar buiten liep…

zag ik mijn auto VOLLEDIG IN PLASTIC TAPE INGEWIKKELD.

Niet alleen steelt hij de parkeerplaats van iemand met een beperking…

maar hij « straft » mij omdat ik hem vroeg rekening te houden?

Ik stond daar minutenlang verstijfd. De koude lucht prikte in mijn longen, maar het was niets vergeleken met de steek van vernedering in mijn borst.

Ik heb uren besteed aan het wegsnijden van het tape. Uren waarin ik mijn adem inhield om de pijn in mijn benen te verdragen. Uren waarin hij me af en toe vanuit zijn raam gadesloeg, met zijn typische zelfgenoegzame blik.

Maar terwijl ik het tape lostrok, stukje voor stukje, begon er in mijn hoofd iets te groeien.

Een idee.

Een briljant idee.

Een idee dat honderd procent legaal is, zonder schade, maar ongelooflijk effectief……….

Lees verder op de volgende pagina