En daar stond hij: Karel. Op zijn veranda, met een kop koffie in de hand en een zelfgenoegzame glimlach op zijn gezicht. Hij keek me recht aan, alsof hij wilde zeggen: « Dit is jouw verdiende loon. »

Ik voelde woede in me opborrelen, maar ik wist meteen dat schreeuwen of fysiek reageren niets zou oplossen. Als ik hem zo terugpakte, zou ik op hetzelfde niveau zakken. Nee, ik moest een les bedenken die hij nooit zou vergeten – en die volledig binnen de regels van de wet viel.

Mijn plan

Eerst maakte ik foto’s van de rotzooi in mijn tuin. Ik documenteerde alles, van de kapotte stoelen tot de etensresten die ratten konden aantrekken. Vervolgens belde ik de gemeente en deed een officiële melding. Terwijl ik wachtte op hun reactie, begon ik mijn plan verder uit te werken.

Ik wist dat Karel erg gesteld was op zijn reputatie in de buurt. Hij wilde altijd gezien worden als de nette, hardwerkende man die orde en discipline belangrijk vond. Precies dát werd mijn ingang…..

lees verder op de volgende pagina