Vendredi de histoire

Voordat Henry verder kon reageren, stapte Agnes langzaam uit en verdween in de drukke straat. Henry bleef achter met meer vragen dan antwoorden.

Hij besloot zich te haasten naar Emily’s ouderlijk huis. Zijn hart bonsde in zijn borst terwijl hij dacht aan de woorden van Agnes. Een begrafenis? Wat een onzin, probeerde hij zichzelf gerust te stellen. Toch voelde hij zich ongemakkelijk.

Toen hij aankwam, opende Emily zelf de deur. Ze straalde toen ze hem zag, maar Henry merkte dat haar glimlach iets gedwongen had. “Je bent laat,” zei ze zacht.

“Er gebeurde iets in de bus,” legde Henry uit, terwijl hij haar het boeket overhandigde. Ze nam de bloemen aan, maar haar blik gleed kort naar beneden, alsof ze in gedachten verzonken was.

Binnen maakte hij kennis met haar ouders. Ze waren vriendelijk, maar Henry merkte een gespannen sfeer in de woonkamer. Er stonden kaarsen op tafel, en op een kast zag hij een ingelijste foto met een zwart lintje eraan. Het leek alsof er recent iemand was overleden.

Henry voelde opnieuw die koude rilling. “Mag ik vragen…” begon hij voorzichtig, “is er iemand in de familie die jullie recent verloren hebben?”

Emily keek hem verrast aan. “Ja… mijn oom is vorige week gestorven. Vandaag, na het diner, gaan we langs bij zijn gedenkdienst. Ik wilde je dat straks vertellen.”

Plotseling viel alles op zijn plaats. De woorden van Agnes klonken opnieuw in zijn hoofd: Wie haast zich naar een begrafenis? Henry slikte. Hij wist niet of hij het toeval moest noemen of een echte voorspelling.

Het diner verliep rustig. Henry deed zijn best om beleefd te zijn en zijn beste kant te tonen. De ouders van Emily stelden hem veel vragen, en langzaam verdween de spanning. Maar diep vanbinnen bleef hij nadenken over wat er eerder die dag was gebeurd.

Toen ze later samen naar de gedenkdienst gingen, hield Henry Emily’s hand stevig vast. Hij keek naar haar en besefte dat de toekomst onzeker was, maar dat zijn keuzes vandaag ertoe deden. Hij had iemand geholpen in de bus, hij had zijn moed getoond, en misschien had hij zelfs een glimp van iets groters gezien.

Die nacht, terug thuis, dacht Henry nog eens aan Agnes. Was zij een zonderlinge oude vrouw met een rijke fantasie? Of bezat ze werkelijk een gave? Hij wist het niet zeker. Wat hij wél wist, was dat hij vanaf die dag anders naar het leven keek. Elke ontmoeting, elke beslissing, elke seconde kon een onverwachte wending brengen.

En ergens in de drukte van de stad liep Agnes, glimlachend, alsof ze wist dat Henry’s pad nog vele verrassingen zou bevatten.