Een sleutel.

Mijn adem stokte. Waren ze hier alleen? Woonde er niemand anders?

Ze openden de deur voorzichtig en verdwenen naar binnen.

Ik kon niet anders dan volgen. Ik liep dichterbij en keek door een kapot raam naar binnen.

Wat ik zag

Binnen was het donker. Alleen het schijnsel van een klein lampje vulde de ruimte. Ik zag een matras op de vloer, een paar plastic borden, en een oude pop zonder arm.
De meisjes zaten op hun knieën, en de oudste haalde uit de plastic zak een broodje en een appel. Ze deelden het met elkaar, zorgvuldig, alsof elk kruimeltje telde.

Toen hoorde ik haar fluisteren:
“Eet jij het laatste stuk, Anna. Jij hebt vandaag meer gelopen.”

Anna schudde haar hoofd. “Nee, jij eerst. Mama zou dat willen.”

Mama………..

lees meer op de volgende pagina