Die avond begon ik met een subtiel plan. Ik organiseerde het huishouden zodat hij niet meer “gestoord” hoefde te worden, maar hij moest me ook laten zien dat hij daadwerkelijk zou helpen. Ik verdeelde de taken en maakte een schema. Elke keer dat hij klaagde over “zijn ruimte”, wees ik op het schema en zei:

“Je ziet toch dat dit jouw vrije tijd garandeert?”

Tot mijn verbazing werkte het… gedeeltelijk. Rick begon zich te realiseren dat er grenzen zijn aan het negeren van een gezin. Maar hij bleef zich verstoppen achter het bordje, alsof het een schild was tegen zijn verantwoordelijkheid.

Op een dag besloot ik een stap verder te gaan. Ik nam de peuter mee naar het kantoor en vroeg Rick om te helpen met het verschonen van een luier. Hij keek me aan met een blik van ongeloof.

“Hier is je moment van rust,” zei ik glimlachend. “Als je nu niet helpt, zal ik het bordje vervangen door een nieuwe regel: NIET STOREREN IS GESCHIEDENIS…….

lees meer op de volgende pagina