Aller au contenu
Maar naarmate ik verder las, veranderde de toon.
« 16 oktober. De muren luisteren. Ik hoor ze ’s nachts ademen. »
« 21 oktober. Ze zegt dat ik haar niet mag vergeten. Dat ik moet blijven schrijven. »
Wie “ze” was, stond er niet bij.
Toch voelde ik haar aanwezigheid tussen de regels door.
Er stond iets duisters achter de zachte woorden, iets dat ik niet begreep.
Die avond, toen de regen tegen de ramen sloeg, hoorde ik voetstappen op zolder.
Zachte, trage stappen, precies boven mijn slaapkamer.
Ik bleef stokstijf liggen, luisterend.
Misschien een dier, dacht ik. Of de wind.
Maar toen klonk er een duidelijk, scherp geluid:
drie tikken.
Alsof iemand met zijn vingers op het hout tikte.
De volgende ochtend was ik vastbesloten te bewijzen dat ik me dingen verbeeldde.
Ik ging naar de zolder, maar de deur naar het kleine kamertje stond wijd open.
Het dagboek lag op de stoel, open op een nieuwe bladzijde.
De datum: vandaag…….