Zes maanden later vroeg Steve mij ten huwelijk. Simpel, zonder groots gebaar, maar met een oprechtheid die me tot tranen bracht. Ik zei ja zonder aarzeling.

De bruiloft was klein maar prachtig. Ik droeg een witte jurk die aanvoelde alsof ik eindelijk thuiskwam in mezelf. Steve keek me aan alsof ik het mooiste was wat hij ooit had gezien. Die dag geloofde ik opnieuw in liefde.

Na de receptie gingen we naar zijn huis — nu ons huis. Alles rook naar nieuwe beloftes: verse bloemen, zachte kaarsen, en de stilte van een nacht die voor ons lag. Hij ging zich omkleden, en ik verwijderde mijn make-up in de badkamer, glimlachend naar mijn eigen weerspiegeling. Ik had eindelijk mijn geluk gevonden.

Maar toen ik terug de slaapkamer in liep, verstijfde ik.

Steve zat op de rand van het bed, niet langer in zijn nette pak, maar in een eenvoudige T-shirt en broek. Dat was het probleem niet. Het was zijn houding. Zijn schouders hingen, zijn handen trilden licht. En naast hem op het nachtkastje lag een envelop.

“Steve?” fluisterde ik. “Wat is er?”

Hij keek op. Zijn ogen waren zacht, maar er zat iets achter — iets zwaars.

“Het spijt me,” zei hij langzaam. “Ik had het je eerder moeten vertellen.”

Mijn maag draaide zich om.

“Wat bedoel je? Is er iets gebeurd?”

Hij schudde zijn hoofd. “Nee. Het is… iets van vóór ons. Iets wat ik verborgen heb gehouden omdat ik bang was je te verliezen……..

Lees verder op de volgende pagina