Elke dag praatte ze met haar ongeboren baby. Ze zong zachtjes, las verhalen, en droomde van kleine handjes die haar ooit zouden vasthouden. De familie was verdeeld — sommigen bewonderden haar moed, anderen fluisterden achter haar rug.

De maanden gingen voorbij. Haar buik groeide, haar glimlach ook. Tot die ene ochtend in oktober, toen ze voelde dat het tijd was.

Pieter reed haar naar het ziekenhuis, zijn handen trilden op het stuur. Marleen ademde diep in, hield haar buik vast, en zei met een glimlach: « Het is zover, Pieter. Vandaag ontmoeten we ons wonder. »

In de ziekenhuiskamer begroette een jonge arts haar vriendelijk. Hij had haar dossier gelezen en leek onder de indruk. « U voelt zich goed? » vroeg hij.

« Ja, » zei ze, « klaar om moeder te worden. »

Hij vroeg haar te gaan liggen voor een laatste controle. Terwijl hij het onderzoek uitvoerde, veranderde zijn blik plotseling. Zijn glimlach verdween, en een diepe frons verscheen op zijn voorhoofd.

Hij vroeg om even te wachten, liep snel naar buiten, en kwam terug met een oudere collega. De twee fluisterden, keken naar het scherm, naar elkaar, en dan weer naar Marleen.

« Dokter? » vroeg ze ongerust. « Wat is er aan de hand? »

De oudere arts nam haar hand. « Mevrouw, we willen u eerst geruststellen: u bent veilig. Maar… we moeten u iets uitleggen…….

Lees verder op de volgende pagina