Aller au contenu
Ze zochten. Overal. Maar die prachtige witte mantel – die dure designerjas – was weg.
Papa probeerde kalm te blijven.
« Het is maar een jas, lieverd. »
Maar Dana was woedend. En toen zag ik Owen terugkomen. Zijn haar een beetje nat. Zijn glimlach klein maar zichtbaar.
Ik liep naar hem toe.
« Wat heb je gedaan? »
Hij keek me aan.
« Niks ergs. Echt niet. »
En toen, fluisterend:
« Ik heb hem niet gestolen. Gewoon… laten zwemmen. »
De vijver achter de tuin. Die stille, zwarte vijver. Dana’s witte mantel dreef daar nu als een verlaten vlag op zee.
Owen keek nog even naar het bruidspaar……..