Aller au contenu
Die vraag bleef hangen, dagenlang. Maandenlang.
Toen kwam de uitnodiging. Een felgekleurde envelop met gouden letters.
« Buitenbruiloft! We hopen dat jullie er BEIDEN bij kunnen zijn! »
Alsof niets gebeurd was. Alsof hij ons niet gebroken had.
Mama zei meteen nee. Owen ook.
« Ik ga niet. Nooit. »
Hij was vastbesloten.
Tot hij veranderde. Op een ochtend kwam hij aan de ontbijttafel, zijn gezicht neutraal.
« Eigenlijk ga ik wel, » zei hij zacht.
Ik keek hem aan. Zijn stem was vlak, maar zijn ogen… die brandden.
Toen wist ik het zeker: Owen had een plan.
De dag van de bruiloft was zonnig. Perfect weer voor een leugen…….